Interwencja główna i uboczna do procesu oraz opozycja

Interwencja główna i uboczna do procesu oraz opozycja

Kto występuje z roszczeniem o rzecz lub prawo, o które sprawa toczy się pomiędzy innymi osobami, może aż do zamknięcia rozprawy w pierwszej instancji wytoczyć powództwo o tę rzecz lub prawo przeciwko obu stronom przed sąd, w którym toczy się sprawa (interwencja główna). Przedmiotem interwencji głównej jest tylko ta rzecz lub prawo, o które już toczy się proces pomiędzy innymi podmiotami (nie może ona wykraczać ponad dotychczasowy przedmiot procesu ani dotyczyć innego przedmiotu). Nie musi natomiast obejmować całego przedmiotu dotychczasowego postępowania. Interwencja główna musi zamykać się w ramach podmiotowych dotychczasowego procesu - w przypadku współuczestnictwa procesowego może obejmować mniejszą liczbę podmiotów, ale nie może prowadzić do konieczności wezwania do udziału w sprawie dalszych podmiotów. Interwencja główna stanowi najczęściej kumulację żądania zasądzenia świadczenia i ustalenia prawa. Czas do wytoczenia interwencji głównej ograniczony jest z jednej strony - momentem zawisłości sporu (doręczenie odpisu pozwu - sprawa już musi się toczyć pomiędzy stronami), a z drugiej - momentem zamknięcia rozprawy przed sądem I instancji.

Interwencja uboczna

Kto ma interes prawny w tym, aby sprawa została rozstrzygnięta na korzyść jednej ze stron, może w każdym stanie sprawy aż do zamknięcia rozprawy w drugiej instancji przystąpić do tej strony (interwencja uboczna). Jeżeli kilka osób wytacza interwencje uboczne w jednym piśmie procesowym, każda z nich uiszcza wpis od swojej interwencji. Brak zawiadomienia interwenienta powoduje pozbawienie możności obrony jego praw, co skutkuje nieważnością postępowania.

Niedopuszczalne jest powołanie przez stronę przeciwną w jej skardze kasacyjnej zarzutu nieważności postępowania z powodu wadliwego umocowania pełnomocnika interwenienta ubocznego działającego w niższych instancjach po drugiej stronie. Nie ma bowiem żadnych podstaw prawnych do przyznania stronie przeciwnej prawa do powoływania się na zarzuty i okoliczności dotyczące wyłącznie interwenienta ubocznego działającego po drugiej stronie. Jest to sprzeczne z samą istotą interwencji ubocznej i mogłoby prowadzić do poważnego naruszenia interesów strony, do której przystąpił interwenient uboczny i której interesy miał chronić. Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 6 listopada 2008 r. III CSK 209/2008

Przystąpienie interwenienta

Wstąpienie swe do sprawy interwenient uboczny powinien zgłosić w piśmie, w którym poda, jaki ma interes prawny we wstąpieniu i do której ze stron przystępuje. Pismo to należy doręczyć obu stronom. Interwenient uboczny może ze wstąpieniem do sprawy połączyć dokonanie innej czynności procesowej. Podmiot, który zgłosił swój udział w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego może wprawdzie dokonać innej czynności procesowej, np. wniesienia środka odwoławczego, ale skuteczność tej czynności jest uzależniona od uzyskania statusu interwenienta ubocznego.

Opozycja przeciwko wstąpieniu interwenienta ubocznego

Każda ze stron może zgłosić opozycję przeciwko wstąpieniu interwenienta ubocznego, jednakże nie później niż przy rozpoczęciu najbliższej rozprawy. Sąd oddali opozycję po przeprowadzeniu co do niej rozprawy, jeżeli interwenient uprawdopodobni, że ma interes prawny we wstąpieniu do sprawy. Mimo wniesienia opozycji interwenient uboczny bierze udział w sprawie, dopóki orzeczenie uwzględniające opozycję nie stanie się prawomocne. W razie prawomocnego uwzględnienia opozycji czynności interwenienta ubocznego uważane będą za niebyłe. Sąd ma obowiązek niedopuszczenia interwencji ubocznej również z urzędu, jeżeli brak interesu prawnego w sposób oczywisty wynika z samych twierdzeń zgłaszającego interwencję. Interes prawny należy pojmować szeroko i przyjąć, że zachodzi on w każdym wypadku, w którym rozstrzygnięcie sporu może wywrzeć jakiekolwiek skutki w sferze prawnej interwenienta.

Uprawnienie interwenienta

Interwenient uboczny jest uprawniony do wszelkich czynności procesowych dopuszczalnych według stanu sprawy. Nie mogą one jednak pozostawać w sprzeczności z czynnościami i oświadczeniami strony, do której przystąpił. Z istoty interwencji ubocznej niesamoistnej, a zwłaszcza z charakteru takiego interwenienta jako „pomocnika” strony, do której przystąpił, wynika, że chociaż działa on w procesie w imieniu własnym, uprawniony jest także do podejmowania czynności procesowych w związku z okolicznościami dotyczącymi samej strony, do której przystąpił, jeżeli oczywiście strona ta jego czynnościom się nie sprzeciwi. Sytuacji powyższej nie można jednak odwrócić, brak jest bowiem w przepisach dotyczących interwencji ubocznej jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że strona, do której przystąpił interwenient uboczny, uprawniona jest do powoływania się we wniesionym przez siebie środku odwoławczym na zarzuty pozostające w związku z okolicznościami dotyczącymi wyłącznie interwenienta. Choć bowiem interwenient uboczny jest „pomocnikiem” strony, do której przystąpił i może działać w jej interesie, to nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że strona, do której przystąpił jest jego „pomocnikiem” i może składać w procesie środki odwoławcze wyłącznie w jego interesie i oparte na zarzutach jego tylko dotyczących. Za sprzeczną z czynnościami i oświadczeniami strony uznać należy każdą czynność procesową i każde oświadczenie interwenienta ubocznego, które zawierają treści przeciwstawne do czynności lub oświadczeń strony, do której interwenient uboczny przystąpił. Chodzi tu o czynności lub oświadczenia, które w sposób wyraźny, ewidentny wzajemnie się wyłączają ze względu na odmienną treść i intencje strony oraz interwenienta ubocznego.

Zawiadamianie interwenienta

Interwenientowi ubocznemu należy od chwili jego wstąpienia do sprawy doręczać, tak jak stronie, zawiadomienia o terminach i posiedzeniach sądowych, jako też orzeczenia sądu.

Interwencja samoistna

Jeżeli z istoty spornego stosunku prawnego lub z przepisu ustawy wynika, że wyrok w sprawie ma odnieść bezpośredni skutek prawny w stosunku między interwenientem a przeciwnikiem strony, do której interwenient przystąpił, do stanowiska interwenienta w procesie stosuje się odpowiednio przepisy o współuczestnictwie jednolitym.

Zarzut wadliwego procesu

Interwenient uboczny nie może w stosunku do strony, do której przystąpił, podnieść zarzutu, że sprawa została rozstrzygnięta błędnie albo że strona ta prowadziła proces wadliwie, chyba że stan sprawy w chwili przystąpienia interwenienta uniemożliwił mu korzystanie ze środków obrony albo że strona umyślnie lub przez niedbalstwo nie skorzystała ze środków, które nie były interwenientowi znane.

Wejście interwenienta do procesu

Za zgodą stron interwenient uboczny może wejść na miejsce strony, do której przystąpił. Zgoda strony na wstąpienie interwenienta ubocznego do toczącego się procesu nie może być wyrażona w sposób dorozumiany.

Polecamy Państwa uwadze nasze wpisy dotyczące:

Przedsądowe wezwanie do zapłaty dłużnika, zwłoka, odsetki i odszkodowanie

Pozew do sądu

Odpowiedź na pozew i wniosek do sądu

Pozew i sprzeciw w elektronicznym postępowaniu upominawczym

Pozew w postępowaniu upominawczym, sprzeciw do nakazu zapłaty, uchylenie i apelacja

Pozew, nakaz zapłaty a zarzuty do wyroku

Pozew o ustalenie istnienie albo nieistnienia stosunku prawnego lub prawa

Pozew w postępowaniu grupowym

Wyrok zaoczny

Przypozwanie, czyli wejście do procesu osoby trzeciej w charakterze interwenienta ubocznego

Współuczestnictwo w procesie: materialne, formalne, konieczne, jednolite

Jak sporządzić pismo procesowe w spawie

Apelacja od wyroku i postanowienia Sądu Rejonowego, Okręgowego w sprawie cywilnej. Odpowiedź na apelację

Zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego, Okręgowego

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku

Interwencja główna i uboczna do procesu oraz opozycja
5 (100%) 21 votes

Dodaj komentarz